Música
Sátira política
PODER, Ninfeia G.
28 Abril 2009


PODER

Somos trabalhadores
Portanto, o poder.
O que esperamos?
O anoitecer?

Seremos espectadores
Portanto, iremos ver
Nossos desenganos,
Sem recorrer?

Queremos ter louvores
Portanto, combater
O que é desumano.

Seremos vencedores!
Portanto, ao entardecer
Mais forte nos tornamos


...................
Ninfeia G. é de Belém, no estado brasilerio de Pará.
Ela traballa como asistente social.
CARTA A STALINGRADO, Carlos Drummond de Andrade
22 Junho 2008

Depois de Madri e de Londres, ainda há grandes cidades!
O mundo não acabou, pois que entre as ruínas
outros homens surgem, a face negra de pó e de pólvora,
e o hálito selvagem da liberdade
dilata os seus peitos, Stalingrado,
seus peitos que estalam e caem,
enquanto outros, vingadores, se elevam.

A poesia fugiu dos livros, agora está nos jornais.
Os telegramas de Moscou repetem Homero.
Mas Homero é velho. Os telegramas cantam um mundo novo
que nós, na escuridão, ignorávamos.
Fomos encontrá-lo em ti, cidade destruída,
na paz de tuas ruas mortas mas não conformadas,
no teu arquejo de vida mais forte que o estouro das bombas,
na tua fria vontade de resistir.

Saber que resistes.
Que enquanto dormimos, comemos e trabalhamos, resistes.
Que quando abrimos o jornal pela manhã teu nome (em ouro
oculto) estará firme no alto da página.
Terá custado milhares de homens, tanques e aviões, mas valeu
a pena.
Saber que vigias, Stalingrado,
sobre nossas cabeças, nossas prevenções e nossos confusos
pensamentos distantes
dá um enorme alento à alma desesperada
e ao coração que duvida.

Stalingrado, miserável monte de escombros, entretanto
resplandecente!
As belas cidades do mundo contemplam-te em pasmo e silêncio.
Débeis em face do teu pavoroso poder,
mesquinhas no seu esplendor de mármores salvos e rios não
profanados,
as pobres e prudentes cidades, outrora gloriosas, entregues
sem luta,
aprendem contigo o gesto de fogo.
Também elas podem esperar.

Stalingrado, quantas esperanças!
Que flores, que cristais e músicas o teu nome nos derrama!
Que felicidade brota de tuas casas!
De umas apenas resta a escada cheia de corpos;
de outras o cano de gás, a torneira, uma bacia de criança.
Não há mais livros para ler nem teatros funcionando nem
trabalho nas fábricas,
todos morreram, estropiaram-se, os últimos defendem pedaços
negros de parede,
mas a vida em ti é prodigiosa e pulula como insetos ao sol,
ó minha louca Stalingrado!

A tamanha distância procuro, indago, cheiro destroços
sangrentos,
apalpo as formas desmanteladas de teu corpo,
caminho solitariamente em tuas ruas onde há mãos soltas e relógios partidos,
sinto-te como uma criatura humana, e que és tu, Stalingrado, senão isto?
Uma criatura que não quer morrer e combate,
contra o céu, a água, o metal, a criatura combate,
contra milhões de braços e engenhos mecânicos a criatura combate,
contra o frio, a fome, a noite, contra a morte a criatura
combate,
e vence.

As cidades podem vencer, Stalingrado!
Penso na vitória das cidades, que por enquanto é apenas uma
fumaça subindo do Volga.
Penso no colar de cidades, que se amarão e se defenderão
contra tudo.
Em teu chão calcinado onde apodrecem cadáveres,
a grande Cidade de amanhã erguerá a sua Ordem.
CARA A LIBERTADE, X.L. Rivas Cruz
12 Maio 2007


Reclamamos, por galegos
ós nacidos na lameira,
ós que na dorna lixeira,
arrincan peixe do mar.
Os que no andamio e no xunque
teñen ó progreso escravo,
ós que tronzan co arado,
a terra pra facer pan.
Sonos nós, xente que leva,
un facho na noite escura,
xente que vai á procura
da súa hestoria virar.

Séculos de fame xorda
na noite pecha perdidos,
afogando a pena en viño
sin lume pra nos quentar!
O lusco co sacho ó lombo,
pra xantar pan e touciño,
co corpo morto, doido,
sempre do carro a tirar.
Aldraxados, iñorantes,
pobo sin lei, divididos
do sangue roxo, vencido,
os caciques a zugar!

Do fondo da nosa noite,
da moura noite dos tempos,
zoan, oxe, novos ventos,
os ventos da libertá!
Homes de tempos perdidos,
ti, labrego, ti, obreiro,
ti gandeiro, mariñeiro,
poñéivos a camiñar!
Somos nós, e soio nós,
os donos do noso siño,
abrindo un novo camiño
na busca da libertá!
AS LEIS SON PARA QUE AS CUMPRAN..., Roque Dalton
11 Fevereiro 2007



As leis son para que as cumpran
os pobres.
As leis son feitas polos ricos
para poñer unha pouca de orde á explotación.
Os pobres son os únicos cumpridores de leis
da história.
Cando os pobres fagan as leis
xa non haberá ricos.

MONÓLOGO DO VELLO TRABALLADOR, Celso Emílio Ferreiro
30 Novembro 2006


Agora tomo o sol. Pero até agora
traballei cincoenta anos sin sosego.
Comín o pan suando día a día
nun labourar arreo.
Gastei o tempo co xornal dos sábados,
pasou a primavera, veu o inverno.
Dinlle ao patrón a frrol do meu esforzo
i a miña mocedade. Nada teño.
O patrón está rico á miña conta,
eu, á súa, estou vello.
Ben pensado o patrón todo mo debe.
Eu non lle debo
nin xiquera iste sol que agora tomo.

Mentres o tomo espero
.
UNHA PERGUNTA AO XENERAL PINOCHET, Eduardo Mazo
12 Novembro 2006

Contou-me a sua parteira xeneral,
que vosté veu ao mundo, deformado;
que o seu intestino groso
termina na gorxa
e a sua língua é un pozo
de gases e miasmas;
entón, xeneral, por onde fala?
Por onde fala?
DÉSPOTAS INSENSATOS, Eduardo Pondal
31 Outubro 2006

Déspotas insensatos,
forxá, forxade grillos;
pode oprimir o ferro,
un corpo enfraquecido;
mais as nobres idéas
é groriosos instintos
Eses ... non pode, non, o duro ferro,
nin a morte, extinguilos!
POEMA A HO CHI MINH, Nicolás Guillén
06 Outubro 2006


Ao final da longa viaxe
Ho Chi Minh suave e desperto:
Sobre a altura do traxe
Arde-lle o corazón aberto.

Non trai escolta nen paxe.
Pasou montaña e deserto:
Na brancura do traxe
Só o corazón aberto.

Non quixo máis para a viaxe.



Nicolás Guillén

TESTAMENTO, Marica Campo
30 Setembro 2006


Cando digan que fun e non estea,

cando a terra por min o ventre abra,

quen quixere pregar alce a palabra

que tiven eu na boca, e non a allea.



Non me fagan penar nesta estadea

que no medio da noite o medo labra,

non me neguen, por Deus, o abracadabra

pra saír da cova a onde clarea.



Deixoo dito aquí coa sinatura,

humildemente o digo, máis reclamo

que non me cuspan sobre a sepultura:

Prefiro do silencio o simple ramo

sobre a pedra calada, fría e dura

se non rezan por min na lingua que amo.


1999. Biénio Irmandiño.
NON NOS IREMOS, Tawfiq Zayyad
21 Setembro 2006



Aquí
enriba dos vosos peitos
persistimos
como unha muralla
nas vosas gadoupas
como cascos de vidro
imperturbáveis
e nos vosos ollos
como unha tempestade de lume.

Aquí
enriba dos vosos peitos
persistimos
como unha muralla
famentos
nus
desafiantes
cantando versos.
Enchendo as iradas ruas
de manifestacións,
e de orgullo, os cárceres.

Bebede-vos o mar,
que aquí permaneceremos.


Somos os gardas da sombra
das laranxeiras e das oliveiras
sementamos as ideas como a levedura na pasta
os nosos nervos son de xelo
mais os nosos corazóns botan lume.
Cando teñamos sede
espremeremos as pedras,
comereriamos terra
se tivesemos fame.
MAIS NON NOS IREMOS
e non seremos avarentos do noso sangue.

Aquí
temos un pasado
un presente.

Aquí está o noso futuro.



LOITADOR, Roberto Blanco Torres
17 Setembro 2006


¡Loitador, non te deteñas!
Ten cada hora novo alento,
sigue a luz que te ilumiña,
mira a cotío pró ceo.
A un lado e outro do camiño
toparás pinchos e rebos,
e da estulticia e a envexa
ladraranche os cans famentos.
¡Loitador, non te deteñas!
¡Levas a verdá no peito,
e a estrela que te guía
ten resplandores eternos!
SON UN HOME, Antonio Guerrero
10 Setembro 2006



Son un espia din
son un home sinxelo
adicado á sua vida
a servir e a criar.

Son un espia din
son un home modesto
que non ostenta viver
mellor que os demáis.

Son un espia din
son un home discreto
que non ten segredos
que non ten maldade.

Son un espia din
son un home amigável
que non ten inimigos
si amigos de verdade.

Son un espia din
son un home bon pai
que inculca aos seus fillos
o amor á bondade.

Son un espia din
son un home bon fillo
que coida con desvelo
o fogar maternal.

Son un espia din
son un home emotivo
romántico, leal
poeta ocasional.

Son un espia din
son un home sen medo
seguro de si mesmo
tranquilo no seu andar.

Son un espia din
son un home sen guerras
guerreiro de apelido
mais cheo de paz.

Son un espia din
son un prisioneiro inocente
prisioneiro valente
ao que queren xulgar.






OLLO POR OLLO, Antón Avilés de Taramancos
04 Setembro 2006



Ollo por ollo, pobo meu, é hora
de vingar as afrentas que nos deron
e as que nos fan os sátrapas de agora:
os que nos perden e os que nos perderon.
Tantas feridas de aguzada espora
que nas nosas costelas floreceron
é tempo de saldar; se non o fora
démoslle ao tempo o fel que nos verqueron.
Dente por dente, pobo meu, non poñas
a outra meixela á man que che fustiga,
que se oferece pan dános ponzoñas.
Que está tanto a medrar caste inimiga,
piollos do teu ser, pestes, carroñas,
que en vez de perdoar, ¡morde, castiga!

IANQUIS FILLOS DE PUTA. Humberto Constantini
02 Setembro 2006

De feito
só queria dicer
iso.
De feito, a vida
é,
poñamos por exemplo,
unha mazá.
Entón,
un mira-a, toca-a,
fai-lle festas,
bica-a, fala-lle,
quizais
até debuxe mazás
imitando-a.
Quere-a así, maza,
rica, gorentosa, viva,
indescifrável,
sábia.
Se a quer esmagar,
se ven
un becho; por exemplo,
un ianqui fillo de puta,
para ser máis precisos
a matá-la,
xa non se pode falar
así da mazá.
Hai que matar ao becho,
é necesário
odiá-lo,,
destruí-lo.

É case obrigatório
dicer-lle fillo de puta,
dicer-lle ianqui fillo de puta
todos os dias, relixiosamente
e atopar o xeito
de acabar con el.
Por amor á vida,
simplesmente.

De feito
quizais
non me explicara ben.
Se un ten,
poñamos por exemplo,
un amor, unha cousa
que lle anda pola pel
por todas partes.

Digamos
Buenos Aires.
Digamos
un outubro, un poema, unha moza.
Ou digamos a esquina
de Nazca e Tequendama
os domingos, ás seis da tarde.
(Estou case certo
que habia unha esquina así en Santo Domingo
que habia un vello,
unha cadeira,
un ceo inverosímil,
mozos que viñan do fútbol,
señoras apuradas,
bucinas, que sei eu
e quizais
até un tipo solitário
coma min
que miraba)
Se un ten un amor entón,
iso que lle camiña pola pel,
diciamos,
e pasa algo,
acontece
que ven o mal, a peste, unha desgrácia,
ou para non ir máis lonxe
veñen os marines
idiotas,
os cretinos mascadores de chicles,
odiadores de todo o que medra
e desembarcan.
Entón
xa non se pode falar así sen máis,
hai que matar a morte dalgún xeito,
hai que pelexar con raiva,
destruí-los,
sair-lles ao encontro como sexa
e ademais
dicer, dicer fillos de puta,
dicer marine ianqui fillo de puta,
dicé-lo e masticá-lo
e aprender-llo aos rapaces
como un rezo.
Por amor á vida,
simplesmente,
coido.

PRANTO POLO CHÉ. ELEXÍA ISTANTANIA A ERNESTO GUEVARA. Uxio Novoneyra
31 Agosto 2006


As aves da tua morte foron os muricegos que non vira en todo o ano.
Por iles soupen que é certo.
É certo! é certo! é certo! é certo! é certo!
Ás palazadas por dúbida entre certeza quer vir o pranto
como o peso de prumas inda quentes dos derradeiros paxariños mortos
de tódalas anduriñas que cairon ó irse.
Como os homiños morren os éroes
non se funden Os Andes nin nada.
A mesma door xa afroxa a gorxa ó decorrer polo pranto baixiño.
E nin inda agora nin pra ti teño outra voz.


10 noite
10/10/67
MEDITACIÓNS AO COMPÁS DA LEITURA DUNHA NOVA XORNALÍSTICA, Heike Doutine
28 Agosto 2006



Leo:
Americanos expertos na luita na xungla
da infantaria de mariña,
apoiados por bombardeiros e carros de combate,
rexeitaron ao inimigo xunto a Khe Shan.
Morreron 51 vietkongs.

Consulto o dicionário.
Busco a palavra
VIETKONG

Encontro:
comunista vietnamita.
Palavra composta por:
Viet, a persoa,
e Kong, a idea.

Comprobo:
Americanos expertos na loita na xungla,
apoiados por bombardeiros e carros de combate,
mataron a 51 persoas,
para matar unha idea.

Pergunto:
Cando comprenderá o Pentágono
que soldados e tanques,
napalm, gas tóxico e bomas
só poden matar a persoa,
só ao Viet,
nunca ao Kong, a idea?

POEMA Á PATRIA. Manuel Maria
26 Agosto 2006

A Patria érquese no territorio
da nosa intimidade,
na nación
do noso sentimento coletivo
aséntase na lembranza das
nosas vitorias, espranzas,
erros, ledicias e derrotas
mantense
co esforzo popular,
loita, traballo, entrega fiel
e xenerosa.
A Patria
faise día-a-día/intre-a-intre,
esforzo
a
es-for-zo luíndo
esta nosa fala que temos pra
entendernos/com-prender-nos,
na que se ditarán as leises
e se contará a nosa propia
única-Historia-verdadeira,
o idioma común que usamos e
gastamos pra escribir cartas,
panfletos, programas e cancións.
A nosta TERRA aínda non é nosa.
A nosa xente anda espallada
polo mundo
e nós
estamos vivindo sulagados nun
caos/anacrónico/suicida.
Mais
somos donos dun ideal,
temos bandeira,
contamos
cun pobo que non renunciou
ó dereito de vivir
i está
disposto a tirar tódolos xugos,
rachar as infindas cadeas
que o teñen amarrado
ó subdesenrolo,
ó asoballamento
i a i-n-x-u-s-t-i-c-i-a.
Compre
comenzar polo principio,
dinamitar o vello/vergoñoso
edificio colonial/imperialista
e construír, desde os cementos,
unha patria nosa/nova/ceibe:
A GALICIA POPULAR/SOCIALISTA
QUE NÓS SOÑAMOS
E QUEREMOS
Últimos Poemas
Arquivo
Pesquisas

ENP Versos de Combate. Resolución 1024x768